Sezon 1989 / 1990

Dwoma cennymi zwycięstwami zaznaczyli swój kolejny powrót do grona II-ligowców piłkarze ręczni Czuwaju. W pierwszym spotkaniu przewaga „kolejarzy" zaznaczyła się dopiero w drugiej części gry. W rewanżu przemyślanie dyktowali warunki od początku, ale w ostatnim kwadransie wystawili kibiców na ciężką próbę nerwów, pozwalając gościom na zniwelowanie 5-bramkowej przewagi i dwukrotne objęcie prowadzenia.

Mecz rewanżowy rozgrywany wyjątkowo w hali jarosławskiego MOSiR. Na marginesie: naganna postawa miejscowych kibiców — incydenty z kibicami z Przemyśla, których na dworzec PKP musiała eskortować milicja.

Brak szczegółowej relacji.

Beniaminek ligi był bliski odebrania jej liderowi punktów, ale skrzydłowi „kolejarzy" grali zbyt nieskutecznie. W obydwu dramatycznych meczach gospodarze „budzili się" do walki w końcówkach. W sobotę przegrywając już różnicą siedmiu bramek, doprowadzili do remisu 18:18 między 44. a 55. minutą, a w ostatnich sekundach Batko miał wyborną okazję na urwanie 1 punktu. W rewanżu było podobnie.

Każde spotkanie było inne. W sobotę Czuwaj tylko do 19. minuty miał kłopoty z uzyskaniem wyraźniejszej przewagi. W niedzielę męczył się dosłownie do ostatniej sekundy. Właśnie ostatnia, decydująca o zwycięstwie bramka — po rzucie Stanisława Orłowa — zbiegła się z końcową syreną. „Złoty" gol wywołał entuzjazm wśród kibiców. Wcześniej, przy stanie 27:27, Marek Cichoński nie wykorzystał rzutu karnego.

Dwa bardzo zacięte i pełne dramatyzmu mecze. W pierwszym Czuwaj uległ, tracąc bramkę w ostatniej sekundzie meczu, a w rewanżu zremisował.

Czuwaj nie zmarnował szansy wzbogacenia swego konta punktowego i dwukrotnie pokonał „czerwoną latarnię" mistrzostw, mimo że wystąpił bez kontuzjowanego kapitana Wiśniowskiego. Oba zwycięstwa, a zwłaszcza sobotnie, to duża zasługa doskonale broniącego Janusza Śliwińskiego oraz skutecznie rzucającego Marka Kalinowskiego. Dzięki tym zwycięstwom Czuwaj zajął na półmetku czwarte miejsce — czego nikt się nie spodziewał przed inauguracją sezonu.